• Sunday February 23,2020

Waarom ik mijn baby in een tikinagan droeg

Ik droeg mijn baby in een tikinagan an inheemse opvoedingspraktijk die ooit was beperkt en nu werd teruggewonnen.

Andrea met haar dochter RJ. Foto: Courtesy of Andrea Landry

Ik hield haar in mijn armen en keek neer op haar delicate gelaatstrekken. Haar ogen waren open en toch viel er slaap. Ik plaatste haar voorzichtig in haar paarse en bloemige moszak en legde haar uit wat ik aan het doen was. Ze zou geluiden maken, de kleine geluiden die alleen nieuwe baby's maken. Ik kuste haar voorhoofd en begon langzaam de moszak vast te binden, van beneden naar boven.

Terwijl ik bond, fluisterde ik gebeden, omhelsde haar, beschermde haar. Ik stelde me de generaties van inheemse moeders voor me voor die op dezelfde manier baby's in moszakken met liefde en gebeden vastzaten, wetende dat kolonialisme onze traditionele opvoeding en verwantschapspraktijken nooit zou kunnen wegnemen. Ik pakte mijn dochter op, ondersteunde haar rug en hoofd en plaatste haar in de tikinagan. Ze sliep nu.

Starend naar het bloemenparelwerk dat twee generaties geleden door familieleden was gemaakt en de huid die de stof bij elkaar op het bord hield, voelde ik een diepe dankbaarheid, wetende dat ik mijn dochter met deze traditionele kennis opvoed. Ik begon te binden en opnieuw te weven. Terwijl ik bond, bad ik nog wat. Ik glimlachte wetende dat generaties van moeders vóór ons, binnen onze bloedlijn, ook hetzelfde hebben gedaan. Ik leunde voorzichtig de wieg tegen de muur, bereidde me voor om naar buiten te gaan en legde haar toen op mijn rug. Inmiddels lag ze in een diepe slaap, omringd door mijn liefde en gebeden, en door generaties van inheemse opvoedingspraktijken. Hier heeft ze het beste geslapen.

Natalie Restoule met zoon Nova Restoule. Foto: Courtesy of Andrea Landry

De tikinagan speelt een fundamentele rol in de opvoedingspraktijken van inheemse gezinnen, omdat het zo nauw verbonden is met het leven in de baarmoeder voor het kind. We hebben het allemaal meegemaakt. Vanuit die plaats van warmte, comfort en veiligheid in de baarmoeder van onze moeder, en later geboren en gedwongen worden om die warmte, comfort en veiligheid te verlaten. Dit is waar de mosbag en tikinagan in het spel komen. Tikinagans werden historisch gemaakt voor beveiliging, veiligheid en bescherming. Baby's in moszakken wikkelen en ze in de tikinagan plaatsen, creëert direct een baarmoederachtige sfeer, waardoor gevoelens van onveiligheid en angst voor het onbekende worden geminimaliseerd.

Om dit traditionele inheemse moederschapssysteem te laten werken, moeten alle delen van de moszak en tikinagan correct en volledig worden bevestigd; gebed en liefde moeten echter de bron van dit alles zijn. Terwijl ze veilig aan de binnenkant was vastgemaakt, deed mijn dochter RJ een dutje of keek ze gewoon rond en ervaarde de wereld vanuit de veilige grenzen van haar tikinagan. Ik was in staat om de tuin te wieden, wandelingen in de struiken te maken, konijnenstrikken te plaatsen en te controleren en andere praktijken op het land te doen. Ik had er alle vertrouwen in dat ze veilig was. En elke keer als ik naar haar keek, terwijl ze tegen een boom of het huis leunde, was ze tevreden.

In Anishinaabemowin noemen we het een tikinagan. De directe vertaling: "tik" betekent boom of hout, en "nagaan" betekent een vaartuig. Net als onze oorspronkelijke inheemse namen heeft het kolonialisme het echter hernoemd. In het Engels wordt het een cradleboard genoemd. Voor mij speelt de term tikinagan, in mijn taal van Anishinaabemowin, in plaats van "cradleboard" een belangrijke rol in het terugwinningsproces van deze inheemse verwantschapspraktijk. Mijn moedertaal gebruiken voor praktijken die oorspronkelijk van mij waren, als een inheemse moeder, is een integraal element in het onderhoud en de levensduur van inheemse systemen.

De tikinagan, omwikkeld met leer en hout, komt met veel leringen over moederschap en vrouwelijkheid die generaties vóór ons overspannen. Deze praktijken en deze leringen werden en zijn nog steeds beperkt door koloniale onderdrukking en pogingen om inheemse ouders en families te assimileren. Het gebruik van tikinagans is echter essentieel voor het fundament van de verwantschapsontwikkeling na de geboorte van een baby voor mijn eigen voorouders en vele andere inheemse families. Daarbij verzetten we ons tegen systemen die hebben geprobeerd ons veel te lang het zwijgen op te leggen.

Margaret Wallace en Vincent Wallace. Foto: Courtesy of Andrea Landry

Waarom ik een tikinagan gebruikte

Vanwege residentiële scholen, en omdat inheemse verwantschapspraktijken krachtig werden geëxtraheerd uit gezinnen toen inheemse kinderen uit hun huizen werden gestolen, had mijn moeder niet de middelen en middelen om deze praktijken voort te zetten toen ze moeder werd. De tikinagan en de bijbehorende verwantschapslessen in mijn familie werden begraven in de grond van mijn thuisland. Maar terwijl generaties genazen en spraken, kwam het terug in het leven van mijn familie.

Hoewel ik nooit in een moszak en tikinagan ben opgevoed, was de aangeboren kennis om te bidden en hoe stevig RJ erin te beveiligen, automatisch aanwezig. Met de hulp van mijn schoonmoeder, en met het weten van generaties van inheemse verwantschap in mijn bloed, was ik in staat om een ​​praktijk voort te zetten die bestond sinds voordat iemand zich kan herinneren.

Deze leringen zijn alleen bedoeld om mondeling te worden doorgegeven, zoals kokums (grootmoeders) aan moeders vertellen en moeders aan dochters vertellen. Veel van deze leringen worden alleen gehoord in de zeer heilige tijd waarin iemand zich op het moederschap voorbereidt. Wat ik met je kan delen zijn enkele van de basiselementen die tikinagans zo speciaal maken. Het werk van Alex Nahwegahbow, een inheemse geleerde, en de leringen binnen mijn eigen verwantschapssysteem leverden hier de kennis op. Deze kennis is belangrijk - kennis die elke inheemse moeder verdient te weten, en kennis die me een stap dichter bracht bij het weten wie mijn moeder en kokum waren, onder hun koloniaal veroorzaakte trauma . Het was de kennis die uiteindelijk deze plaats van liefde en vergeving opende voor de generaties moeders voor mij in mijn familie, die worstelden tegen hun eigen pijn. Het was kennis die genas.

Baby's in hun tikinagans, die de gemeenschap en gezinnen bekijken terwijl ze dichtbij werkten, zijn getuige van het harde werk van hun nohtawis (vaders) en nikawiys (moeders) op het land. Als ik buiten op het land zou werken met RJ in haar moszak en tikinagan, zou ze tegenover mij en de bomen staan ​​kijken naar de bladeren in de wind. Ze viel vaak in slaap, maar toen ze wakker was, tastten haar ogen haar omgeving af. Beveiligd zijn in de tikinagan liet haar zien hoe opmerkzaam te zijn, hoe te leren door te kijken, hoe te leren luisteren. Het was haar manier om van het land te leren en uiteindelijk verliefd te worden op het land. Het leerde haar dat het land altijd van haar zal houden.

Endawnis Spears met zoon Sowaniu Spears. Foto: Courtesy of Andrea Landry

Een tikinagan maken

Er zijn momenten tijdens het moederschap, inheems en anderszins, wanneer onze baby's besluiten dat ze niet willen slapen, of ze zijn gewoon ongemakkelijk en de enige manier waarop ze kunnen slapen is wanneer ze op onze borst zijn. Dat houdt ons natuurlijk wakker. Maar dit was waar de mosbag en tikinagan in het spel kwamen. Zodra ze was ingepakt, sliep RJ langer. Ik zou haar veilig neerleggen, bijgetankt door mijn gebeden, en eindelijk wat rust nemen.

Leden van een gemeenschap en gezinnen spelen elk een cruciale rol bij het voorbereiden van de verschillende stukken die nodig zijn om een ​​tikinagan voor een moeder en haar pasgeborene te voltooien. Een Wat het hebben van een naamgevingsceremonie voor mijn kinderen voor mij betekende

Het bord en de boog worden gemaakt door de nohtawi (vader) of de moshum (grootvader). De nihkawi (moeder) moet de bedekking maken. Dit zorgt voor een evenwicht tussen verwantschap Iedereen speelt uiteindelijk een rol bij het bieden van veiligheid en comfort, en een ruimte voor observatie en leren voor de baby. Dit proces alleen al toont de belangrijke rol die verwantschap speelt in het leven van inheemse volken, omdat voordat het kind fysiek in de wereld komt, de leer van verwantschap wordt geweven in de eerste plaats waar het zal slapen.

Tegenwoordig worden veel tikinagans en moszakken tussen generaties doorgegeven. Onze dochter werd vervoerd in een tikinagan die ons door een van mijn ooms was gegeven. Hij was erin gewikkeld toen hij voor het eerst in de wereld kwam creëerd door en gebeden door zijn oom en tante ongeveer 50 jaar geleden. Ik troostte het feit dat wanneer RJ ongemakkelijk en gefrustreerd was omdat hij buiten de baarmoeder woonde, we haar strak zouden omwikkelen, haar in haar moszak zouden stoppen en haar in haar tikinagan zouden vastmaken, alsof ze nog in mijn baarmoeder zat. Haar huilen zou meteen stoppen. Ik was niet verbaasd over het vermogen van de tikinagan om RJ te troosten, omdat ik wist dat moeders vóór mij het niet zouden hebben gebruikt als het geen troost zou bieden.

Ondanks tientallen jaren slijtage aan de tikinagan van RJ is het veerkrachtige kralenwerk nog steeds intact. Het is vergelijkbaar met de ervaringen verstrikt in het inheemse moederschap en het moederschap zelf. Hoewel het kolonialisme heeft geprobeerd ons te verslijten als inheemse moeders, en als moeders in het algemeen, blijven we veerkrachtig en sterk. En door de slapeloze nachten, de isolerende en eenzame dagen, de kinderziektes, koorts en ziekten, blijven wij als moeders, samen met onze baby's, verbonden in een ruimte van diepe liefde.

De voordelen van het gebruik van een tikinagan

Het ontwerp van de tikinagan is geniaal voor het leven op het land jagen, vissen en zelfs dagelijkse landoefeningen. De tikinagan maakt dit allemaal eenvoudiger en houdt de baby veilig en beschermd. De gebogen boog van de tikinagan is ontworpen om letsel te voorkomen in het geval dat de houder naar voren valt. De eerste paar keer dat ik de tikinagan met RJ gebruikte en tegen een boom of een hek leunde, was er altijd de angst dat ze zou vallen. Dit gebeurde natuurlijk nooit haar kleine lijfje zat veilig binnenin. Ik wist in mijn hart dat mijn voorouders geen tikinagans voor hun baby's zouden hebben gebruikt als het gevaarlijk was. Toen ze haar in een slee in de diepe sneeuw trok toen ze een jaar oud was? Dat was een heel ander verhaal. Haar eerste gezicht plant in de sneeuw eindigde met een paar kreten en vereiste knuffels van mama. De tikinagan bood minder bevroren ervaringen dan dat.

Andrea's dochter RJ. Foto: Courtesy of Andrea Landry

De stabiliteit van de tikinagan wordt meer weergegeven dan alleen de boeg. Wanneer het op de juiste manier over de boeg wordt geplaatst, beschermt stof (historisch dierenhuiden) baby's tegen de kou en takken bij het lopen door de struik, en ook tegen muggen en andere insecten. Met RJ op mijn rug, kon ik moeiteloos door bushpaden lopen op mijn weg om strikken voor konijnen op te zetten, wetende dat ze zich in een veilige ruimte bevond, zelfs wanneer de paden bedekt waren met diepe sneeuw.

De ontwerpen, geweven, kralen, geborduurd of genaaid op een tikinagan, zijn specifiek gekozen om bescherming te bieden tijdens deze zeer heilige en gevoelige tijd, terwijl de baby groeit en leert over de wereld. Bloemmotieven zijn het populairst waar ik vandaan kom in Noordwest-Ontario. Ze gebruiken specifieke planten en bloemen die in het gebied groeien, zoals wilde bosbessen en aardbeienplanten. Op de tikinagan van RJ, in de stof gerold, zijn afbeeldingen van bloemen met vijf bloembladen die zich tussen het blauw uitstrekken.

Om dezelfde verzorgende manieren en troost aan mijn eigen baby te kunnen bieden die mijn voorouders deden met hun eigen baby's beperkt niet meer revolutionair was.

RJ is gegroeid en geleerd in haar tikinagan en het verbond haar met mijn eigen familie, ook al waren mijn eigen moeder en kokum overleden. Mijn moeder stierf toen ik vijf maanden zwanger was en diep in mijn verdriet bracht ik veel tijd op het land door met mijn baby gewikkeld in haar moszak en tikinagan. Wetende dat ik een veilige ruimte had om RJ te plaatsen en om in staat te zijn om traditionele inheemse verwantschaps- en opvoedingspraktijken aan te gaan, gaf me alle zekerheid die ik nodig had om te genezen. En daarvoor ben ik eeuwig dankbaar.

Andrea Landry is een moeder. Ze geeft les aan de First Nations University in Regina en vroeger aan de University of Saskatchewan. Ze werkt met gemeenschappen op het gebied van rouw en herstel, inheems moederschap, genezing van gezinnen en inheemse heropleving. Ze heeft een master in communicatie en sociale rechtvaardigheid en een achtergrond in sociaal werk.


Interessante Artikelen

7 manieren om de tv of Netflix uit te schakelen zonder een meltdown te veroorzaken

7 manieren om de tv of Netflix uit te schakelen zonder een meltdown te veroorzaken

Het beste deel van de schermtijd van uw kind is dat het een korte pauze voor u is. Het ergste is de meltdown als je hem uitzet. Hier is hoe het te vermijden. Foto: iStock Kinderen helpen hun eigen mediagebruik te reguleren is een continu proces, en onderweg zul je waarschijnlijk wat problemen ervaren wanneer het tijd is om de tv of een ander digitaal apparaat uit te schakelen

Over de huidige ouder goedgekeurd

Over de huidige ouder goedgekeurd

Een producttestprogramma met beoordelingen van experts en feedback van ouders Foto: Stocksy United We weten hoe moeilijk het kan zijn voor ouders - vooral nieuwe ouders - om beslissingen te nemen over welke producten ze voor hun gezin kopen. Je kunt uren en uren door alle kinderwagens doorklikken bij slechts één winkel, en dan zijn er autostoelen, borstkolven, babyfoons , babydragers, fopspenen , luiercrème ...

Zullen mijn geadopteerde jongens zich met mij binden?

Zullen mijn geadopteerde jongens zich met mij binden?

Gehechtheid is een centraal punt in alle adopties. Als een nieuwe adoptiemoeder moest ik leren dat het proces van binding en gehechtheid tijd kost. Foto: Wendy Litner Zo lang maakte het moederschap me bang. Ik had een moeilijke relatie met mijn eigen overleden moeder - ik voelde me nooit gecementeerd aan haar op de onvoorwaardelijke manier die ik denk dat een moeder en dochter horen te zijn en ik vreesde dit patroon te herhalen

Het debat: moet u uw peuter tv laten kijken?

Het debat: moet u uw peuter tv laten kijken?

Twee moeders staan ​​tegenover het onderwerp peuters en tv. Foto: iStockphoto "Ja, ik laat mijn peuter tv kijken" Leah Rumack, adjunct-hoofdredacteur, moeder van een Ik moet een bekentenis afleggen. Ik liet mijn tweejarige Ben, tv kijken. En dat heb ik altijd gedaan. Vanaf het moment dat hij nog maar een kleine spruit was, heb ik hem voor de televisie geparkeerd, waarbij ik alle medische adviezen negeerde die zeggen dat je je kind helemaal geen tv moet laten kijken totdat hij twee is. We

21 betekenisvolle babynamen

21 betekenisvolle babynamen

Vreugdevol. Moedig. Sterk. De betekenis van deze unieke babynamen weerspiegelt de karaktereigenschappen die we willen dat onze kinderen hebben. Wat zit er in een naam? Natuurlijk, sommige babynamen klinken geweldig ... totdat je hun betekenis controleert (ontdek hier de betekenis van de naam van je baby )